چه روزگاری شده

میان دو خر بهر جو جنگ شد                 لگد زد یکی دیگری لنگ شد

بنالید از درد و گفتا همی                        که حاشا تو خر نیستی آدمی

روا نیست خر خوانمت زآنکه خر              نیازارد همجنس خود چون بشر

 

 خواجه شیراز میفرماید.

واعظان کین جلوه در محراب و منبر می کنند                چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند

گوییا باور نمی دارند روز داوری                                     کین همه قلب و دغل در کار داور می کنند 

بنده پیر خراباتم که درویشان او                                   را از بی نیازی بر سر می کنند

اه اه از دست صرافان ناقص عقل که                            هر زمان خر مُهره را با دُر برابر میکنند

 

 

مولای متقیان میفرمایند: مردم دنیا دو دسته اند.

یک دسته به بازار جهان می آیند و خود را می فروشند و برده می سازند.

دسته ای دیگر نیز خود را می خرند و آزاد می کنند.

 

 

درزندگی یاد گرفتم که:

 از حسـود  دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم، باز هم از من بیزار خواهد بود .

 با وقـیـح  جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند .

 با احمــق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت کند .

 تنـهایـی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم .

/ 0 نظر / 21 بازدید